من آدم شجاعی نیستم...وگرنه طوری می نوشتم که پاک نشود؛ طوری می بودم که انکار نشود؛ طوری می­زیستم که آن قدر از نقطه ی آغاز فاصله گرفته باشم که امکان بازگشتم نباشد...

من آدم شجاعی نیستم... وگرنه، شاید الآن جایی می­زیستم پایین تر از این، بدون این انبوه جاه­طلبی ها، اما آرام­تر...و عمیق­تر؛ شاید نفسم همیشه از این دویدن های پیاپی گرفته نبود...آن قدر که سینه ام هیچ عطر تازه­ای را به درون نکشد...؛ شاید ساده­تر بودم، ساده­تر...و انسان­تر

من آدم شجاعی نیستم، چون رویاهای فراوان دارم، و آرزوهای کم!

آدم شجاعی نیستم، چون سالهاست که به همان صورت پیشین زنده ام...

و باز هم این عصرهای جمعه، بارها و بارها، بر من می­گذرند، که می دانم هیچم... و هنوز هستم...

من آدم شجاعی نیستم، وگرنه خود را از بند­های شجاعتی که به دست و پای خود بسته­ام و خود را بدان اسیر کرده ام، می­بریدم. ارزش­ها تا زمانی ارزشند که بندی نشوند بر دست و پای آدم...

 من آدم شجاعی نیستم... چون شجاعت آن را ندارم که شجاع نباشم...